20/04/26

Η δημοσιογραφική ομάδα του Wiz Guide δοκιμάζει τα εστιατόρια της Κύπρου και καταγράφει τις εμπειρίες της.

Γράφει ο Μιχάλης Μιχαηλίδης

Πολλές φορές αυτό που ψάχνουμε διακαώς είναι ένα απλό σουβλάκι. Καθαρές γεύσεις δηλαδή, που προκύπτουν από καλής ποιότητας πρώτη ύλη, σωστό ψήσιμο και σερβίρισμα σε ένα ωραίο περιβάλλον που θα μας επιτρέψει να απολαύσουμε το φαγητό μας, κουβαλώντας φεύγοντας μια δυνατή εμπειρία.

Αν μιλάμε για σουβλατζίδικα, ή σουβλακερί όπως επίσης συχνά ονομάζονται στη new age εκδοχή τους, αν μια από αυτές τις παραμέτρους δεν είναι στα σωστά πρότυπα, τότε η εξίσωση πιθανόν μην μας δώσει το ζητούμενο αποτέλεσμα. Η Σουβλακερί ο Κόκορας λειτούργησε πριν από μια τετραετία, το 2022. Τόσο τα ωραία παστέλ χρώματα στη διακόσμηση, όσο και η επιλογή της συγκεκριμένης γραμματοσειράς για την επιγραφή, αλλά και το ίδιο το όνομα, σε προϊδεάζουν ότι κάτι καλό συμβαίνει στην πλατεία της Γεροσκήπου, αφού η αισθητική και το branding παραπέμπουν σε φιλοσοφία αντίστοιχων μαγαζιών στην ελληνική πρωτεύουσα.

Το βράδυ που πήγαμε έκανε ακόμα κρύο, οπότε δεν είχαν βγάλει ακόμα τραπεζάκια έξω. Ευτυχώς, προνοήσαμε να κάνουμε κράτηση, αφού φτάνοντας εκεί είδαμε ότι είχε σχεδόν γεμίσει ο Κόκορας, οπότε πήραμε θέση σε ένα από τα τραπέζια στο εσωτερικό. Ένας εσωτερικός χώρος που θα έλεγα πως δεν έχει και τόση σχέση με τα ζωηρά χρώματα και την παιχνιδιάρικη επιγραφή που περιγράφω πιο πάνω, αφού περισσότερο παραπέμπει σε κυπριακό καφενείο. Κανένα πρόβλημα με αυτό, εξάλλου αγαπάμε τα καφενεία και τη φιλοσοφία τους. Οι κλειστές πόρτες όμως ένεκα κρύου, και το γεγονός ότι τα φαγητά ψήνονται εντός του εστιατορίου, δημιουργούν μια κάπως «δύσκολη» ατμόσφαιρα με μυρωδιές -παρά τον καλό εξαερισμό, που προφανώς δεν είναι αρκετός.

Σε σχέση τώρα με το φαγητό, ό,τι ήρθε στο τραπέζι ήταν αρκετά καλό. Ωραίο και μαλακό κοτόπουλο σουβλάκι, νόστιμο χοιρινό σουβλάκι, ποιοτικό χαλούμι, καλοψημένο συκώτι και σωστό γιαούρτι ταβέρνας. Αρκετά καλή και η σεφταλιά, αν και προσωπικά θα την προτιμούσα λίγο πιο ζουμερή. Ως γνωστό, η τέλεια σεφταλιά δεν υπάρχει, υπάρχει όμως θεωρώ η σωστή αναλογία μυρωδικών, η σωστή λιπαρότητα και εννοείται, το σωστό ψήσιμο.

Εν κατακλείδι θα έλεγα πως στον Κόκορα φάγαμε καλό φαγητό, σε πολύ καλή τιμή. Αν εξαιρέσουμε τις μυρωδιές στον μέσα χώρο, θα ήθελα να επιστρέψω ξανά, ίσως στα τραπεζάκια της πλατείας αυτή τη φορά -μέσα στο καλοκαίρι-, για να δοκιμάσω ξανά την κουζίνα του, πάντα με τη συνοδεία φρέσκιας κυπριακής πατάτας και σωστά παγωμένης μπύρας.

Για τέσσερα άτομα πληρώσαμε €48 μαζί με τα ποτά.

Υ.Γ. Στο μενού δεν θα βρεις κόκορα. Το όνομά της η σουβλακερί το δανείστηκε από το «χαϊδευτικό» του παππού του ιδιοκτήτη, τον οποίο φώναζαν «κόκορα».

Βαθμολογία: 3,5/5

Για τη συγγραφή του κειμένου η επίσκεψη έγινε χωρίς γνωστοποίηση και χωρίς διαφημιστικό σκοπό. Ο λογαριασμός πληρώθηκε από τον Μιχάλη Μιχαηλίδη.