Το πιο πολύτιμο πράγμα είναι ο χρόνος. Ειδικά όταν μπορείς να τον εκτιμήσεις, απολαμβάνοντας ακόμα και ένα σουβλάκι.

Φεύγουμε με βαριά καρδιά από τη θάλασσα στο Λατσί, λίγο πριν το σούρουπο. Είχαμε κλείσει τραπέζι για σουβλάκια, οπότε έπρεπε να βιαστούμε. Λέω με βαριά καρδιά γιατί εκείνη τη μέρα θυμάμαι πως το ηλιοβασίλεμα ήταν ένα από τα πιο ωραία που έχουμε δει στην περιοχή. Ναι μεν ο ήλιος δεν ήταν ορατός στη φάση που χανόταν στον ορίζοντα της θάλασσας, καθότι τον έκρυβε ο απέναντι λόφος, πλην όμως τα λιλιπούτεια σύννεφα στην ατμόσφαιρα, σε συνδυασμό με τις χίλιες αποχρώσεις του κόκκινου και κάτι αποδημητικά πουλιά που έκαναν σχηματισμούς πάνω από τα κεφάλια μας, έφτιαχναν μια εικόνα σαν από σινεφίλ ταινία.

Το σκηνικό στην ταβέρνα όμως μας αποζημίωσε. Πήραμε θέση σε ένα από τα τραπέζια του Φύτου κοντά στα αμπέλια. Είχε ακόμα λίγο φως, οπότε το ηλιοβασίλεμα μάς έκλεινε πονηρά το μάτι. Παραγγείλαμε μπύρα και τσουγκρίσαμε τα ποτήρια, αποχαιρετώντας με λυκίσκο κυπριακής σοδειάς τον Αύγουστο. Αυτό τον μήνα που μας υπενθυμίζει ότι το πιο πολύτιμο πράγμα είναι ο χρόνος, ειδικά όταν κυλάει αργά, δίνοντάς σου την ευκαιρία να απολαύσεις μια παγωμένη μπύρα με την ησυχία σου, ένα αυγουστιάτικο ηλιοβασίλεμα, ένα σουβλάκι μερακλίδικο…

Για αυτό το σουβλάκι θα σας μιλήσω. Που ενώ εκείνες τις μέρες είχα την ευκαιρία να απολαύσω από wagyu, μέχρι σεβίτσε και διάφορα πιάτα υψηλής γαστρονομίας, στο πλαίσιο της δουλειάς μου στο Wiz, η γεύση παρόλα αυτά που κουβαλώ περισσότερο από κάθε άλλη από τις διακοπές είναι αυτή που ήταν τυλιγμένη σε μια πίτα παφίτικη, ένα βράδυ Αυγούστου, στον Κάθηκα. Ολόφρεσκο αγγούρι, ζουμερή ντομάτα, μυρωδάτος μαϊντανός, ζουμερό σουβλάκι (με αρκετά κομμάτια μπέικον) και μια από τις πιο ισορροπημένες σε γεύση σεφταλιές που έχω δοκιμάσει τα τελευταία χρόνια.

Μια πίτα σαν κι αυτές που απολαμβάναμε πριν από πολλά χρόνια, χωρίς μαλακτικά, χωρίς καθόλου φτιασίδια.

Εκεί λοιπόν, σε ένα τραπέζι με καρό τραπεζομάντηλο, πάνω σε μια λευκή πλαστική καρέκλα, έχοντάς απέναντί μου τον James Dean, τη Marylin, τον Robert Duvall και τον Charlie Chaplin, όλους ασπρόμαυρους μέσα σε μαύρες κορνίζες, έμελλε να δημιουργήσω μια πολύ ακριβή ανάμνηση, μέσω μιας δυνατής εμπειρίας. Εντάξει, είχα γύρω μου και τους ανθρώπους που αγαπώ περισσότερο, και αυτό σίγουρα είναι κάτι που πρέπει να συνυπολογιστεί σε αυτή τη συνθήκη που περιγράφω. Αλλά αυτό το σουβλάκι, σε αυτή την ατμόσφαιρα, ήταν μοναδικό!

Μια εμπειρία που αποδεικνύει περίτρανα ότι η πολυτέλεια της απλότητας και η πολυτέλεια του να έχεις χρόνο και να μπορείς να τον απολαύσεις είναι κάτι ανεκτίμητο. Ας φροντίσουμε λοιπόν να μη συμβαίνει μόνον τον Αύγουστο.

Περισσότερα για τον Φύτο εδώ