Έχοντας αφιερώσει πολλά χρόνια στο παιδικό θέατρο, ζητήσαμε μεταξύ άλλων από τον πολυμήχανο Μάρκο Ιούλιο Δρουσιώτη να μας πει τι είναι αυτό που εξακολουθεί να τον κινητοποιεί και να του δίνει έμπνευση, ώστε να συνεχίζει να δημιουργεί νέες παραστάσεις.

Με αφορμή την παιδική παράσταση «Λίγο ακόμα» στο Θέατρο Μασκαρίνι, αλλά και δύο ακόμα θεατρικές δουλειές που ανεβάζει αυτή την περίοδο, μια με το Μασκαρίνι και άλλη μια με τον ερασιτεχνικό όμιλο Διγενής Αγίας Μαρίνας Ξυλιάτου, μιλά στο Wiz, εστιάζοντας στη σχέση του με τους θεατούς, μικρούς και μεγάλους, αλλά και στο κέρδος αμφοτέρων των πλευρών.

Πώς γεννήθηκε η ιδέα για την παράσταση «Λίγο ακόμα»;
Ήθελα μια θεματολογία που να αφορά και τα παιδιά και τους ενήλικες. Μια οικογενειακή παράσταση που να μιλά στα παιδιά, αλλά να έχει και κάτι ουσιαστικό να πει στους γονείς. Πάντα έχω σαν στόχο το κοινό που βλέπει τις παραστάσεις μου να το ευχαριστιέται, είτε είναι μικροί είτε μεγάλοι σε ηλικία. Θέλω ο γονιός που θα έρθει να φέρει το παιδί του στην παράσταση να κερδίσει κι αυτός παρακολουθώντας την. Αυτό το προσπαθώ πάντα με χιούμορ, που θα καταλάβει πιο εύκολα ένας ενήλικας. Αυτή τη φορά το προσπάθησα και μέσα από τη θεματολογία. Μια από τις σκηνές του έργου σχεδόν είναι αποκλειστικά αφιερωμένη στους γονείς.

Τι ήταν αυτό που σε ενέπνευσε να δημιουργήσεις αυτή την ιστορία και να την μεταφέρεις στη σκηνή;
Η έμπνευση ήρθε από προσωπικά βιώματα και μέσα από τη ζωή αυτή τη φορά. Στην πορεία συνειδητοποίησα ότι έγραψα πράγματα τα οποία θέλω να ακούω κι εγώ καθημερινά.

Στη συγκεκριμένη παραγωγή υπογράφεις το κείμενο, τη σκηνοθεσία και τους στίχους. Πώς συνυπάρχουν όλες αυτές οι ιδιότητες;
Είναι ένας τρελός συνδυασμός! Πήγα να πω ότι δεν μου είναι δύσκολο, αλλά έχει τη δυσκολία του. Για βδομάδες δεν σκέφτεσαι τίποτε άλλο εκτός από το πως να πάρει ζωή αυτό που ξεκίνησες να δημιουργείς. Το κείμενο και τους στίχους ξεκίνησα να τα γράφω πολύ πιο νωρίς. Και εννοείται πως υπήρξε επεξεργασία στο μυαλό μου μέχρι την πρώτη ανάγνωση. Και μετά, στην πορεία των προβών, σου έρχονται και τα υπόλοιπα. Κάτι που το κάνει ακόμη λίγο πιο δύσκολο είναι ότι παίζω στην παράσταση. Κάποτε νιώθω ότι παραμελώ τους δικούς μου ρόλους, αλλά στην πορεία δημιουργούνται κι αυτοί σιγά σιγά και τους αγαπώ.

Ο τίτλος «Λίγο ακόμα» είναι απλός, αλλά κρύβει ένα βαθύτερο νόημα. Τι σημαίνει για σένα αυτή η φράση;
Ίσως είναι και motto ζωής για μένα το τελευταίο διάστημα. Το «Λίγο ακόμα» υποδηλώνει ότι… λίγο ακόμα και πετυχαίνουμε το στόχο μας. Κάνεις κάτι και πάντα θες λίγο ακόμα. Και στον επαγγελματικό τομέα και σε προσωπικό επίπεδο. Πάντα θέλουμε λίγο ακόμα. Και όταν φτάσουμε εκεί, δεν είμαστε στο τέλος. Πάντα ξεκινάει κάτι καινούριο. Λίγο ακόμα λοιπόν και πετύχαμε αυτό που θέλαμε!

Είναι πολύ συγκινητικό να ακούς τα παιδιά να φεύγουν από την παράσταση και να τραγουδούν τα τραγούδια που μόλις άκουσαν για πρώτη φορά. Σαν παιδί κι εγώ έβλεπα μιούζικαλ και παιδικές παραστάσεις και πολλά από τα τραγούδια ακόμα τα ακούω και επηρεάζουν θετικά τη ψυχολογία μου. 

2 more

Στην παράσταση, ένα παιδί ξεκινά ένα ταξίδι μέσα στη φαντασία του παππού του. Γιατί επέλεξες αυτόν τον τρόπο για να αφηγηθείς την ιστορία;
Με τη φαντασία ταξιδεύουμε. Δημιουργούμε! Κάνουμε αυτοκριτική! Και ο παππούς, και ο ενήλικας και ο μικρός. Η φαντασία μας βοηθάει να πάμε ένα βήμα παρακάτω! Και οι σκηνές με τον παππού και τη γιαγιά στο έργο έχουν βγει πάρα πολύ γλυκές.

Στη διαδρομή του, ο ήρωας συναντά χαρακτήρες που αντιπροσωπεύουν έννοιες όπως η αναβολή, η αμφιβολία και η τελειομανία. Γιατί επέλεξες να δώσεις ζωή σε αυτές τις έννοιες;
Ναι, ο Φοίβος συναντά την κυρία Μετά, που είναι η προσωποποίηση της αναβλητικότητας, τον κύριο Ξανά και την κυρία Μπα, που αντιπροσωπεύουν την αισιοδοξία και τη 2η ευκαιρία και την απαισιοδοξία και την αμφιβολία και την κυρία Τέλεια που αντιπροσωπεύει την τελειομανία. Είναι όλα στοιχεία που μπορεί να σταθούν εμπόδια στο να πετύχουμε το στόχο μας.

Τι θέλησες να εκφράσεις μέσα από τους στίχους και ποιον ρόλο παίζει η μουσική στην αφήγηση της ιστορίας;
Πολύ σημαντικό ρόλο. Αγαπώ τη μουσική και αγαπώ και τη μουσική που μας γράφει για τρίτη φορά σε παραγωγή μας η ταλαντούχα Χριστίνα Αργύρη. Τα τραγούδια βοηθάνε να προχωρήσει η ιστορία και να εμπεδώσει καλύτερα το παιδί αυτό που παρακολουθεί. Είναι πολύ συγκινητικό να ακούς τα παιδιά να φεύγουν από την παράσταση και να τραγουδούν τα τραγούδια που μόλις άκουσαν για πρώτη φορά. Σαν παιδί κι εγώ έβλεπα μιούζικαλ και παιδικές παραστάσεις και πολλά από τα τραγούδια ακόμα τα ακούω και επηρεάζουν θετικά τη ψυχολογία μου. Δεν μπορώ να φανταστώ παιδική παράσταση χωρίς μουσική και τραγούδι παρόλο που θα ήταν πρόκληση. Αλλά δεν την θέλω!

Ποιο είναι το βασικό μήνυμα που θα ήθελες να πάρουν μαζί τους τα παιδιά φεύγοντας από το θέατρο;
Να πιστεύουν στον εαυτό τους! Αν δεν είναι τέλειοι σε κάτι, δεν χάθηκε ο κόσμος. Πάντα μπορούν να βρουν σε ποιον τομέα μπορούν να είναι καλοί. Κι αν δεν είναι τέλειο, δεν χάθηκε ο κόσμος, αφού αν κάνουμε λάθος έχουμε 2η ευκαιρία να προσπαθήσουμε ξανά!

Αν μπορούσες να κρατήσεις μία μόνο φράση από την παράσταση και να τη χαρίσεις σε κάθε παιδί ποια θα ήταν;
Δεν χρειάζεται να είναι τέλειο, ούτε ίδιο με κανένα, αν είναι αστείο ή λίγο στραβό! Φτάνει ΑΛΗΘΕΙΑ να μυρίζει!

Τι θα έλεγες σε έναν γονιό ή έναν εκπαιδευτικό για να τον πείσεις να φέρει τα παιδιά να δουν το «Λίγο ακόμα»;
Θα του έλεγα όλα αυτά που λένε τα παιδιά και οι γονείς τους, που έχουν ήδη παρακολουθήσει την παράσταση. Παιδιά όλων των ηλικιών. Είναι ένα θέμα που τα αφορά άμεσα. Είναι πολύ θετικά τα σχόλια από το κοινό και αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα. Είναι μια επιβεβαίωση ότι έγινε σωστή δουλειά. Το έργο δίνει χαρά και αυτοπεποίθηση στα παιδιά, βοηθάει τους γονείς να δώσουν σημασία σε κάποια πράγματα που ίσως να τα ξεχνούν κάποτε. Και πάνω απ’ όλα, τα παιδιά το διασκεδάζουν!

Έχεις αφιερώσει πολλά χρόνια στο παιδικό θέατρο. Τι είναι αυτό που εξακολουθεί να σε κινητοποιεί και να σου δίνει έμπνευση, ώστε να συνεχίζεις να δημιουργείς νέες παραστάσεις;
Η αγάπη που μου δίνουν καθημερινά τα παιδιά. Πλέον νιώθω ότι για κάποια ίσως είμαι ο ήρωάς τους! Παίρνω πάρα πολλά από τα παιδιά. Είναι μαγικό! Νιώθω ότι βάζω το λιθαράκι μου, μεταφέροντας στα παιδιά αυτά που θεωρώ ότι είναι σημαντικά, για να έχουμε μια καλύτερη κοινωνία. Ίσως να ακούγεται ουτοπικό αλλά λιθαράκι μπαίνει σίγουρα. Και χαίρομαι όταν τα κάνω ευτυχισμένα. Δίνει και σε μένα χαρά.

Οι υπόλοιποι συντελεστές του «Λίγο ακόμα»;
Χωρίς την πολύτιμη βοήθεια του Πέτρου Κονόμου -είναι το αριστερό μου χέρι κι εγώ το δεξί του (είναι αριστερόχειρας)-, δεν θα γινόταν τίποτα από όλα αυτά. Και επίσης η πανέμορφη ομάδα που είχα μαζί μου για 6 περίπου βδομάδες για να βγει η παράσταση. Η Χριστίνα Αργύρη στη μουσική, όπως προανέφερα, ο Γιώργος Ζαχαρίου στις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών, ο Βαγγέλης Τούντας και ο Χάρης Γεωργίου που βοήθησαν με την ηχογράφηση, ο Αβραάμ Κοντός στην ηχογράφηση των φωνών, ο Άρης Κυπιανού με βοήθησε να βελτιωθούν κάποιοι από τους στίχους των τραγουδιών, η Μικαέλλα Κάσινου στα σκηνικά και κοστούμια, η Ιωάννα Καμένου στις χορογραφίες και την κίνηση, ο Νικόλας Αρκαδίου στον ήχο και ο Γκουργκιράτ Δίνστα στην διεύθυνση σκηνής. Νομίζω δεν ξέχασα κανέναν. 

Αυτή την περίοδο βρίσκεσαι σε μια ιδιαίτερα δημιουργική φάση. Πέρα από το «Λίγο ακόμα», με τι άλλο ασχολείσαι επαγγελματικά και ποια σχέδια έχεις για τη συνέχεια;
Νομίζω ότι πάντα βρίσκομαι σε δημιουργικό οίστρο. Θα έλεγα ότι τώρα είμαι σε ρυθμούς Μπένι Χιλ, για όσους τον θυμούνται! Εκτός από το «Λίγο ακόμα», που βγήκε πρεμιέρα 4 Οκτωβρίου, βγάλαμε ακόμα μια πρεμιέρα στο Θέατρο Μασκαρίνι, ένα διαδραστικό έργο που είναι ειδικά διαμορφωμένο για πιο μικρά παιδιά, ηλικίας Νηπιαγωγείου και πρώτες τάξεις του Δημοτικού, με τον τίτλο «S.O.STE ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ» και θα ταξιδέψει σε νηπιαγωγεία, δημοτικά, θέατρα, δήμους, κοινότητες παρέα με τον Πέτρο Κονόμου και τη Μαρία Μαχλαμούζη, ταυτόχρονα με το «ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ». Και 8 Νοεμβρίου, έχουμε πρεμιέρα με το έργο «Εννά μας πεθάνει ο τζύρης μας», με τον ερασιτεχνικό όμιλο ΔΙΓΕΝΗΣ Αγίας Μαρίνας Ξυλιάτου, που θα συμμετάσχει στο 39ο Παγκύπριο Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου.

Θα μας πει και λίγα γι’ αυτό;
Είναι μια τρελή σουρεάλ μαύρη κωμωδία, που διαδραματίζεται σε μια φανταστική οικογένεια στην Κύπρο. Το κείμενο, που επίσης υπογράφω, ναι μεν αντλεί έμπνευση από την ταινία του Φρανκ Οζ, σε σενάριο του Ντιν Κρεγκ, πλην όμως πλέον δεν έχει καμία σχέση με την αρχική ταινία. Είμαστε στην κηδεία του πατέρα της οικογένειας και στην πορεία, μέσα από τους χαρακτήρες και τις ξεκαρδιστικές σκηνές, βγαίνουν στην επιφάνεια διάφορα μυστικά και καταστάσεις που θα διασκεδάσουν τον θεατή και θα τον κάνουν να φύγει από το θέατρο με ένα πλατύ χαμόγελο αλλά και με προβληματισμούς για το τι είναι τελικά σημαντικό σε αυτή τη ζωή για να είμαστε ευτυχισμένοι.

Διάβασε επίσης: «Εννά μας πεθάνει ο τζύρης μας», από τη θεατρική ομάδα της Αγίας Μαρίνας Ξυλιάτου