Η Δευτέρα του Πάσχα μας βρήκε με την παρέα στην όμορφη Πάφο, να παίρνουμε τις πρώτες αμυδρές «τζούρες» καλοκαιριού και να απολαμβάνουμε μια αισιόδοξη άνοιξη που,  κατά κοινή ομολογία, μας είχε λείψει. Η φύση καταπράσινη, οι παπαρούνες και οι μαργαρίτες να χορεύουν με φόντο τη θάλασσα, και ο κόσμος να πηγαινοέρχεται στο λιμάνι· μια εικόνα που δύσκολα αποχωρίζεσαι για να επιστρέψεις στη ρουτίνα.

Λίγο πριν πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής, αποφασίσαμε να κάνουμε μια τελευταία στάση για ένα αποχαιρετιστήριο τσιμπούσι. Μετά από μικρή «έρευνα» και ενώ τα περισσότερα εστιατόρια ήταν είτε κλειστά είτε γεμάτα,  καταλήξαμε σε ένα ταβερνάκι στον Χλώρακα που φαινόταν να κρύβει κάτι ενδιαφέρον.

Δέκα λεπτά αργότερα ήμασταν εκεί. Εξωτερικά, το κτήριο δεν σε προετοιμάζει για αυτό που ακολουθεί. Μπαίνοντας όμως, ξεδιπλώνεται ένας ζεστός, φροντισμένος χώρος με εσωτερική και εξωτερική αυλή, λουλούδια παντού, έναν μικρό παιδοτοπο στην άκρη και θέα στη θάλασσα- ένα σκηνικό που σε χαλαρώνει αμέσως.

Ο κύριος Γιώργος μας υποδέχτηκε με ειλικρινή χαρά και, πολύ γρήγορα, η εμπειρία απέκτησε και προσωπικό χαρακτήρα. Μας μίλησε για την ιστορία του μαγαζιού, μιας οικογενειακής διαδρομής που ξεκινά 100 χρόνια πίσω, με ρίζες στη γη, στις καλλιέργειες και στη φιλοσοφία του σπιτικού φαγητού. Ένας χώρος ξεκίνησε από τον παππού του το 1935, που πέρασε από γενιά σε γενιά, άντεξε δυσκολίες και εξελίχθηκε, χωρίς να χάσει την αυθεντικότητά του. Ο ίδιος, μάλιστα, μας εκμυστηρεύτηκε ότι ασχολείται και με τη γιόγκα - κάτι που εξηγεί και τη φιλοσοφία του μενού: προσεγμένες πρώτες ύλες, ισορροπία και επιλογές που περιλαμβάνουν και νόστιμα χορτοφαγικά πιάτα.

Σύντομα, το τραπέζι μας γέμισε με ολόφρεσκη σαλάτα, αφράτες παφίτικες πίτες, αλοιφές και μια πιατέλα με φρέσκο, μαλακό χαλούμι. Το παγωμένο ξινιστέρι δικής τους παραγωγής από τον Κάθηκα ήταν από μόνο του λόγος να επιστρέψεις: δροσερό, ελαφρύ, με φρουτώδη χαρακτήρα, συνόδευσε ιδανικά το γεύμα.

Οι πατάτες,  επίσης δικής τους παραγωγής, ξεχώρισαν για την απλότητά τους, ενώ στα κυρίως κινηθήκαμε κλασικά: κοτόπουλο στη σούβλα, μουσακάς και χοιρινό. Όλα καλοψημένα, χωρίς περιττές «παρεμβάσεις», με γεύση που σε φέρνει πίσω σε πιο αυθεντικές εποχές.

Η έκπληξη ήρθε στο τέλος. Αντί για κάτι αναμενόμενο, μας πρόσφεραν χειροποίητες σοκολατένιες μπουκιές,  μικρές «καρδιές» με κακάο, λιναρόσπορο, καρύδα, σουσάμι, κανέλα και γαρύφαλλο. Ένα γλυκό διαφορετικό, σχεδόν «σπιτικό ritual», που έκλεισε το γεύμα με τον πιο ταιριαστό τρόπο. Συνοδεύτηκε φυσικά με κυπριακό καφέ και… μια δεύτερη δόση, που δεν αρνηθήκαμε.

Πριν φύγουμε, ο κύριος Γιώργος μάς έκανε μια μικρή περιήγηση στον χώρο. Παλιά αντικείμενα του παππού, τοποθετημένα σχεδόν μουσειακά, συνυπάρχουν με μια ιδιαίτερη διακόσμηση,  με αποξηραμένα ψάρια να κρέμονται από το ταβάνι, δημιουργώντας ένα σκηνικό που δύσκολα πιστεύεις ότι κάποτε ήταν αληθινά.

Φύγαμε με μισή καρδιά, αλλά με εκείνη την ικανοποίηση που σου αφήνει μια αυθεντική ανακάλυψη. Ένα μέρος που δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει, αλλά τελικά το καταφέρνει και που σίγουρα βρίσκει τη θέση του στις καλοκαιρινές επιστροφές.

Info: Melania Restaurant Λεωφ. Χλώρακα 2 Χλώρακας Πάφος Τηλ. 99 524040