Η Κατάδικος Μου, η πολυσυζητημένη και πολυβραβευμένη κωμωδία των Ελένη Ράντου, Σάρα Γανωτή και Νίκου Σταυρακούδη, έρχεται αυτό το καλοκαίρι στην Κύπρο για μια σειρά παραστάσεων που αναμένεται να συγκινήσουν και να χαρίσουν άφθονο γέλιο στο κοινό.

Δεκαέξι χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμά της στην Αθήνα και ύστερα από συνεχόμενα sold out σε όλη την Ελλάδα, η παράσταση ταξιδεύει στην Κύπρο με έναν εξαιρετικό θίασο και τη σκηνοθετική υπογραφή της ίδιας της Ελένη Ράντου. Πρόκειται για μια σύγχρονη, αιχμηρή κωμωδία με κινηματογραφική ροή, έντονους ρυθμούς και ανατροπές, που μιλά για τους φόβους, την ανάγκη για αποδοχή και τη βαθιά ανθρώπινη επιθυμία να ανήκουμε κάπου.

Με αφορμή την κυπριακή περιοδεία της παράστασης, ο Λευτέρης Ζαμπετάκης μιλά για τον ρόλο του, τη συνεργασία του με την Ελένη Ράντου, αλλά και για όλα όσα κάνουν τον «Κατάδικό Μου» μια παράσταση που αγγίζει βαθιά το κοινό.

Τι σε τράβηξε στην παράσταση «Κατάδικος Μου» και αποφάσισες να συμμετάσχεις;

Την παράσταση «Κατάδικος Μου» την είδα την πρώτη χρονιά που ανέβηκε στην Αθήνα και είχα ενθουσιαστεί και συγκλονιστεί με την πλοκή του έργου, την ανάπλαση των χαρακτήρων και την ίδια την υπόθεση. Τελικά επιβεβαιώθηκε ο ενθουσιασμός μου, αφού έγινε τεράστια επιτυχία για τρία ολόκληρα χρόνια στην Αθήνα. Όταν λοιπόν μου προτάθηκε ο ρόλος και η συνεργασία με την Ελένη Ράντου, δεν είχα καμία δεύτερη σκέψη.

Τι πραγματεύεται το έργο και τι θα δει το κοινό στην Κύπρο;

Το έργο αυτό έχει πολύ να κάνει με την αγωνία των ανθρώπων να ανήκουν κάπου, να έχουν μία «πατρίδα», είτε αυτό είναι μια οικογένεια, μια σχέση, ένας άνθρωπος ή μια κοινωνία στην οποία υπάρχουν, ζουν, δρουν και αντιμετωπίζονται ισάξια και ισότιμα.

Το ενδιαφέρον, ωστόσο, σε αυτό το έργο και στη συγκεκριμένη παράσταση είναι ότι η πλοκή και οι χαρακτήρες εξελίσσονται τόσο γρήγορα και είναι σκηνοθετημένα με τέτοιο τρόπο που μοιάζει να βλέπεις ταινία. Ο τρόπος με τον οποίο οι χαρακτήρες και οι ρόλοι μπλέκονται καθώς η ιστορία εξελίσσεται, σου δημιουργεί τεράστια αγωνία. Και βέβαια είναι πάρα πολύ αστείο. Μέσα από τη σοβαρότητα των καταστάσεων συμβαίνουν όλα τόσο κωμικά, που δεν θα μπορείς να σταματήσεις να γελάς.

Πώς θα περιέγραφες το ύφος της παράστασης σε κάποιον που δεν ξέρει τίποτα γι’ αυτήν;

Είναι μια συναρπαστική κωμωδία με πολύ έντονα συναισθηματικά στοιχεία, όπως είναι άλλωστε όλα τα έργα της Ελένης Ράντου - δηλαδή όπως είναι και η ίδια η ζωή. Γελάς, δακρύζεις, συγκινείσαι, αγωνιάς, ταυτίζεσαι με κάποιους από τους χαρακτήρες και θυμώνεις με κάποιους άλλους, ανάλογα με τη φάση της ζωής που βρίσκεσαι και με ποια ιστορία ταυτίζεσαι περισσότερο.

Τι κάνει αυτή την παράσταση διαφορετική από άλλες κωμωδίες ή θεατρικές παραγωγές;

Είναι ο τρόπος που είναι γραμμένο το έργο, η πλοκή του αλλά και η εξέλιξη των γεγονότων και των καταστάσεων. Είναι σαν κομμάτια παζλ που ενώνονται. Ξεκινάει το έργο και δεν ξέρεις πώς οι χαρακτήρες θα συνδεθούν μεταξύ τους. Είναι, όπως προείπα, σαν μια ταινία που σιγά-σιγά μοντάρεται και καταλαβαίνεις πώς συνδέεται ο ένας χαρακτήρας με τον άλλον και πώς η μία ιστορία ενώνεται με την άλλη. Και είναι όλο τόσο αστείο αλλά και τόσο συγκινητικό.

Τι χαρακτήρα υποδύεσαι και τι σε δυσκόλεψε περισσότερο σε αυτόν;

Υποδύομαι τον Γιάννη, έναν βαλκανιονίκη ο οποίος, μετά από τη μεγάλη αθλητική του επιτυχία, προσπαθεί να ζήσει τη ζωή που είχε χάσει. Αρχίζει να ζει πιο ελεύθερα, διαφορετικά από την πειθαρχημένη ζωή που είχε μέχρι τώρα, όμως χάνει τον έλεγχο και ένα δραματικό γεγονός τον γονατίζει τελείως. Προσπαθεί να βρει έναν καινούργιο στόχο και λόγο ύπαρξης, γιατί πέρα από τον πρωταθλητισμό δεν ξέρει κάτι άλλο.

Πώς είναι η συνεργασία σου με την Ελένη Ράντου πάνω στη σκηνή;

Με την Ελένη Ράντου η συνεργασία είναι η απόλυτα ιδανική συνθήκη. Πρώτον γιατί γνωρίζει το έργο πάρα πολύ καλά , το έχει γράψει η ίδια, το έχει παίξει και ξέρει ποιες είναι οι ανάγκες των ρόλων, του ηθοποιού και της παράστασης για να γίνει όσο πιο ενδιαφέρουσα γίνεται.

Επίσης καταλαβαίνει απόλυτα τη διαδικασία του ηθοποιού και οι παρατηρήσεις της είναι πάντοτε στοχευμένες και απόλυτα κατανοητές. Παράλληλα έχει απίστευτο χιούμορ, είναι καταπληκτική στην παρέα και αποτελεί παράδειγμα επαγγελματισμού και αφοσίωσης στη δουλειά.

Υπάρχει κάποια στιγμή στις πρόβες που σου έχει μείνει έντονα;

Δεν υπάρχει μέρα στην πρόβα που να μη νιώθω ευλογημένος που συνεργάζομαι με αυτούς τους εξαιρετικούς συναδέλφους και φίλους. Με τους περισσότερους έχουμε ξαναδουλέψει και έχουμε μια πολύ ιδιαίτερη σχέση. Έχουμε ίδιους κώδικες επικοινωνίας, την ίδια λαχτάρα και τον ίδιο ενθουσιασμό. Κάθε στιγμή είναι μοναδική.

Πόσο σημαντική είναι για σένα η χημεία με τον συμπρωταγωνιστή στη σκηνή;

Η καλή χημεία μεταξύ συμπρωταγωνιστών είναι το δυνατότερο συστατικό. Όταν μπορείς να επικοινωνείς, όταν υπάρχει ασφάλεια και γενναιοδωρία, μπορείς να κάνεις σπουδαία πράγματα. «Κεντάς» και στον ρόλο και στον χαρακτήρα και όλοι δουλεύουν για έναν κοινό στόχο που είναι η ίδια η παράσταση.

Τι σε κερδίζει περισσότερο στο θέατρο σε σχέση με την τηλεόραση ή τον κινηματογράφο;

Το θέατρο είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Κάθε βράδυ η παράσταση είναι διαφορετική, ανάλογα με το κοινό, την ενέργεια που παίρνεις και τον τρόπο που αντιδρά. Αυτή η δύναμη της ζωντανής επαφής είναι που κάνει το θέατρο να έχει πάντα προβάδισμα.

Πώς έχει αλλάξει η σχέση σου με το θέατρο τα τελευταία χρόνια;

Έχω γίνει φοβερά επιλεκτικός ως θεατής. Πηγαίνω πιο δύσκολα να δω παραστάσεις γιατί δεν μπορώ να αποστασιοποιηθώ και να δω μια παράσταση χωρίς να τη φιλτράρω με το μάτι του ηθοποιού. Έχω πάντοτε την αγωνία τού πώς το κάνει ο συνάδελφος, τι ωραίο είναι αυτό που βλέπω και πώς έφτασε σε αυτό το αποτέλεσμα.

Αλλά και ως επαγγελματίας έχει αλλάξει η σχέση μου με το θέατρο. Δεν είναι το ίδιο ρομαντική όπως ήταν παλιά, κι αυτό με κάνει να είμαι ακόμα πιο επαγγελματίας, σωστός, δίκαιος και εργατικός. Έχω γίνει πολύ επιλεκτικός. Θέλω να βρίσκομαι σε δουλειές και συνεργασίες στις οποίες νιώθω ότι εξελίσσομαι, ότι δημιουργώ κάτι καινούργιο και ότι δεν επαναλαμβάνομαι.

Υπάρχει κάποιο είδος ρόλου που θα ήθελες να δοκιμάσεις στο μέλλον;

Δεν είμαι από τους ανθρώπους ή τους ηθοποιούς που είχαν ποτέ στο μυαλό τους συγκεκριμένους ρόλους ή είδη που θα ήθελαν να παίξουν. Είμαι ανοιχτός σε έργα, προτάσεις, ρόλους και συνεργασίες. Με αυτόν τον τρόπο προστατεύω και τον εαυτό μου από το να έχω απωθημένα, σε περίπτωση που δεν κάνω κάτι που θα ήθελα.

Πώς νιώθεις που η παράσταση ταξιδεύει στην Κύπρο;

Η Κύπρος είναι το δεύτερο σπίτι μου. Είναι το μέρος όπου θέλω πάντοτε να παρουσιάζω τις δουλειές μου. Επειδή έχω ζήσει εδώ και νιώθω ότι το κυπριακό κοινό έχει μεγάλη λαχτάρα για ωραία πράγματα και ποιοτικές παραστάσεις, νιώθω τεράστια ικανοποίηση και χαρά που μια τόσο καλή δουλειά θα είναι στη διάθεση του κοινού που τόσο αγαπώ.

Τι διαφορές βλέπεις στο κοινό της Κύπρου σε σχέση με την Ελλάδα;

Στην Κύπρο ο κόσμος είναι μια αγκαλιά που είναι έτοιμη να σε δεχτεί όταν του παρουσιάσεις κάτι με αγάπη και σεβασμό και καταλάβει ότι δεν τον κοροϊδεύεις και ότι έχεις δουλέψει πολύ για την ποιότητα και το επίπεδο της δουλειάς. Το νιώθει και σου επιστρέφει τεράστια αποδοχή και αγάπη, κάτι που είναι πολύ συγκινητικό.

Τι θα ήθελες να πάρει μαζί του ο θεατής φεύγοντας από την παράσταση;

Ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίσοι και ίδιοι και πως η ανάγκη για αποδοχή, αγάπη και οικογένεια είναι ο κοινός παρονομαστής. Όταν δει την παράσταση θα καταλάβει ακριβώς τι εννοώ.

Επίσης να είστε σίγουροι ότι θα φύγετε με… κοιλιακούς, ειδικά τώρα που έρχεται το καλοκαίρι, γιατί θα γελάσετε πάρα πολύ. Αλλά θα συγκινηθείτε ακόμα περισσότερο.

Αν έπρεπε να περιγράψεις την παράσταση με μία λέξη;

Ανθρώπινη.

Τι σου αρέσει να κάνεις λίγο πριν ανέβεις στη σκηνή;

Ασκήσεις αναπνοών.

Υπάρχει κάποιο έργο ή ρόλος που σε έχει σημαδέψει;

Ο ρόλος του τυφλού Ντον στο έργο Οι Πεταλούδες Είναι Ελεύθερες, που είχαμε ανεβάσει πριν λίγα χρόνια στην Κύπρο σε σκηνοθεσία του Σταμάτης Φασουλής.

Πληροφορίες παραστάσεων & εισιτήρια

Η παράσταση Κατάδικος Μου θα παρουσιαστεί σε Λευκωσία, Λεμεσό, Πάφο και Λάρνακα, με περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Εισιτήρια προπωλούνται μέσω της Ticketmaster Cyprus και στα καταστήματα ACS Courier Cyprus.