Συναντήθηκα με τον Γιώργο Καπουτζίδη στο Landmark. Καθώς οδηγούσα, διανύοντας μια εξαντλητική μέρα, σκηνοθετούσα νοερά την κουβέντα μας, σκιαγραφώντας μέσα σε αυτήν τον χαρακτήρα του. Σε πολύ λίγο, καθισμένοι σε ένα απομονωμένο σημείο, η συζήτηση της φαντασίας μου έπαιρνε σάρκα και οστά και ο Γιώργος Καπουτζίδης ήταν ακριβώς αυτός που φανταζόμουν: ένας ευγενικός, όμορφος και ευφυής άνθρωπος που του αρέσει να κάνει τον κόσμο χαρούμενο, μοιράζοντας απλόχερα τη θετική του ενέργεια.

Η αναγνώριση ως Έλληνας της χρονιάς στην Κύπρο σημαίνει για μένα αγάπη, εκτίμηση και απίστευτη γενναιοδωρία. Είναι κάτι που το αισθανόμουν πάντοτε εδώ. Νιώθω ότι πρόκειται περισσότερο για έκφραση συναισθήματος της Κύπρου απέναντί μου και όχι ότι έχω κάνει κάτι φοβερό και γι’ αυτό βραβεύτηκα. Το βλέπω σαν ένα βραβείο καρδιάς.

Το βραβείο ήρθε σε μια ιδιαίτερη φάση της ζωής μου. Συνειδητοποίησα ότι έχω αφιερώσει πολύ χρόνο στο να κάνω τους άλλους να περνούν όμορφα και τώρα θέλω να στραφώ προς τη δική μου διασκέδαση, να περάσω κι εγώ καλά. Έρχεται τη στιγμή που σταμάτησα να ζητάω αποδοχή και αναγνώριση και ζητάω από τον εαυτό μου να μου δώσει το δικαίωμα να απολαμβάνω περισσότερο τη ζωή. Νιώθω ότι μεγάλωσα -όχι ότι κουράστηκα ή γέρασα, αλλά ότι έφυγαν οι ανασφάλειες του παρελθόντος.

Αυτό που χαρακτηρίζει την πορεία μου είναι ότι ως συνεργάτης ήμουν καλός, σχεδόν για όλους τους ανθρώπους με τους οποίους δούλεψα. Ήμουν δοτικός και ποτέ ανταγωνιστικός. Το να γράφεις είναι κάτι βαθιά δοτικό -στύβεις το μυαλό σου για να φτιάξεις ό,τι καλύτερο μπορείς και να το δώσεις σε κάποιον άλλον. Ίσως γι’ αυτό εξακολουθώ να έχω καλές σχέσεις με τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα και να με αγαπάνε και να τους αγαπώ. Αυτό νομίζω ότι χαρακτηρίζει την πορεία μου. Είναι περίεργο, γιατί είμαι εγωιστής και υπήρξα μοναχικό παιδί, όμως απολαμβάνω πολύ το να γινόμαστε ομάδα.

Κάποιοι άνθρωποι πέτυχαν λόγω επιμονής. Εγώ δεν μπορώ να πω ότι είχα τόση. Ό,τι πέτυχα το οφείλω στη φαντασία και στην ορμή μου - άντε και στο ταλέντο. Δεν ήμουν ιδιαίτερα επιμελής και πολλές φορές τα παρατούσα κιόλας. Μπορεί να έλεγα «θέλω να πάω ένα ταξίδι» ή «να αφήσω αυτό που κάνω γιατί μου προέκυψε κάτι πιο διασκεδαστικό». Αν μου κλείσει μια πόρτα, θα στενοχωρηθώ, αλλά δεν θα επιμείνω να ανοίξω μια άλλη με το ζόρι. Μπορεί να αντιδράσω απλώς πηγαίνοντας ένα ταξίδι.

Επιλέγω τα project μου με την καρδιά. Όταν γράφω μια ιστορία, πηγάζει από τη φαντασία μου και από αυτό που θέλω να πω. Δεν με απασχόλησε ποτέ η μόδα ή το τι θα πετύχει. Θέλω να με αφορά. Όταν πρόκειται για παρουσίαση, τα κριτήρια αλλάζουν. Με δελεάζει να κάνω πράγματα που δεν γνωρίζω. Έτσι άρχισα να παρουσιάζω εκπομπές διαφορετικές από αυτό που ήμουν, έτσι μπήκα στον κόσμο του αθλητισμού, έτσι δοκίμασα τη μαγειρική, έτσι θέλησα να γνωρίσω τον κόσμο της αναπηρίας.

Αυτό που δεν τόλμησα ποτέ ήταν να κάνω μια ταινία στον κινηματογράφο, παρότι ήταν όνειρό μου. Πλέον όμως δεν με απασχολεί. Το αποδέχομαι και δεν έχει μείνει ως απωθημένο.

Η επιτυχία με φόρτωσε μεγάλη ευθύνη και με άγχωσε πολύ. Μετά το «Παραπέντε» δεν ήξερα προς τα πού να στραφώ και γι’ αυτό πήγα προς την παρουσίαση. Σήμερα το βλέπω ως μια δύσκολη αλλά πολύτιμη περίοδο. Εκείνη η επιτυχία λειτουργεί ακόμη σαν φάρος.

Δεν ψάχνω μυστικές συνταγές. Ακούω την καρδιά και το μυαλό μου. Όλοι οι ήρωές μου έχουν κομμάτια από εμένα. Οι «Σέρρες» ήταν το πιο αυτοβιογραφικό έργο. Ακόμα και οι πιο ακραίοι χαρακτήρες, όπως η Ντάλια, έχουν κάτι δικό μου μέσα τους. Είναι η πραγματική ζωή - αυτή είναι η έμπνευση.

Είμαι αστείος σαν άνθρωπος, ειδικά με τους δικούς μου. Υπάρχουν φορές που θέλω να κάνω τους άλλους να γελάνε συνεχώς. Είμαι και γκαφατζής - μπορεί για παράδειγμα να πηγαίνω ταξίδι και να ξεχάσω να πάρω το διαβατήριο. Όμως δεν το δραματοποιώ. Το αντιμετωπίζω με χιούμορ.

Έχω επιλέξει να μιλάω ανοιχτά για κοινωνικά ζητήματα γιατί μου φαίνεται αδιανόητα δύσκολο να κρατάς το στόμα σου κλειστό. Πιστεύω ότι το ποιος είσαι είναι δική σου υπόθεση. Το αν κάποιος μπορεί να το ακούσει, είναι δικό του θέμα.
Σίγουρα έχω πληρώσει τίμημα για την ειλικρίνειά μου, αλλά το άλλο τίμημα θα ήταν πολύ πιο βαρύ. Η εμπορική μου αξία ίσως είναι μικρότερη τώρα, αλλά δεν με απασχολεί. Με προβληματίζει αυτή η ανάγκη του να παίρνουμε όλοι θέση για όλα. Είναι βεβιασμένο, σαν fast food κανείς δεν κάνει ουσιαστική έρευνα πριν να πάρει θέση. Προσωπικά επιλέγω να μιλάω για όσα γνωρίζω πραγματικά και να αφήσω άλλους να μιλάνε για όσα αυτοί γνωρίζουν καλύτερα.

Δεν έχω αμφισβητήσει ποτέ τον εαυτό μου. Μπορεί να νιώσω ανασφάλεια για ένα κείμενο, αλλά δεν καταρρέω. Πιστεύω ότι στην δημιουργικότητα όπως και στον αθλητισμό, υπάρχουν καλές και κακές μέρες.

Είμαι χαρούμενος όταν βρίσκομαι στην Αίγινα. Η επαφή με τη φύση με χαλαρώνει και μου βγάζει τον καλύτερό μου εαυτό.

Ο σημερινός εαυτός μου δεν έχει τις αγωνίες των 20. Έχω περισσότερη σιγουριά και ηρεμία. Κατάλαβα πλέον πόσο σημαντική είναι η αγάπη, η ευτυχία, η ηρεμία. Τώρα πια δεν συνδέω τόσο την επιτυχία με την επαγγελματική ζωή, αλλά με την προσωπική. Επιτυχία για μένα είναι να έχω όμορφες στιγμές με ανθρώπους που αγαπώ.

Αν έχεις αυθεντικούς ανθρώπους δίπλα σου, σε κρατούν στον πυρήνα σου. Δεν χρειάζεται να γίνεις κάποιος άλλος.
Η Κύπρος είναι το πρώτο μέρος που με αποκάλεσαν «κύριο Καπουτζίδη» σε μια περίοδο που όλοι με φώναζαν Χοσέ η Σπύρο. Έχω πάρει πολλή αγάπη από το κοινό εδώ και το πρώτο μου θεατρικό έργο «Το όποιος θέλει να χωρίσει να σηκώσει το χέρι του» ανέβηκε στο ΘΟΚ και γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Ευχαριστώ πολύ τον κόσμο της Κύπρου και εύχομαι να έρθει σύντομα και το νέο μου έργο, η «Καρυάτιδα».

Αν δεν ήμουν αυτός που είμαι, θα ήθελα να είμαι αθλητής στίβου. Το λάτρευα πάντα. 

Σε είκοσι χρόνια θα ήθελα οι άνθρωποι να έχουν ένα καλό συναίσθημα για μένα. Το αγαπημένο μου είναι όταν κάποιος με βλέπει και χαμογελάει διακριτικά. Καταλαβαίνω ότι, το χαμόγελο αυτό κρύβει εκτίμηση, αγάπη και ότι έχει μια συστολή. Αυτή η διακριτικότητα και αυτή η συστολή που έχει το χαμόγελο μ΄αρέσει πολύ γιατί είναι και στοιχεία του χαρακτήρα μου αυτά..

Στον νεότερο εαυτό μου θα έλεγα να έχει πίστη στον εαυτό του και στην αγάπη, να δουλεύει αλλά όχι μέχρι εξάντλησης και να κάνει περισσότερα ταξίδια.

Στο μέλλον θέλω να ασχοληθώ κυρίως με το γράψιμο. Με φαντάζομαι μπροστά σε έναν υπολογιστή, με θέα την θάλασσα, να γράφω κάτι όμορφο.