Μια γλυκιά, νοσταλγική άνοιξη έχει χρωματίσει την Αθήνα. Ξεπετάγεται αισιόδοξα μέσα από τα ανθισμένα πάρκα, από τα μικρά πολύχρωμα μπαλκόνια, από τα βερίκοκα και τα κεράσια στους πάγκους των μανάβικων και από τα ανάλαφρα ρούχα των Αθηναίων που, άλλοτε με βιασύνη κι άλλοτε νωχελικά,  διασχίζουν την πόλη.

Κοιτάζω έξω από το παράθυρο και όλα μοιάζουν τόσο ίδια και τόσο διαφορετικά από τότε που ζούσα εδώ. Προσπαθώ να τοποθετήσω ξανά τον εαυτό μου στην καθημερινότητα της πόλης και μου φαίνεται παράξενο. Η Αθήνα είναι δύσκολη· κι όμως, μέσα στις αντιφάσεις και τις δυσκολίες της, καταφέρνει πάντα να σε σαγηνεύει, χαρίζοντάς σου απλόχερα πολιτισμό, τέχνη και γεύσεις.

Κυριακή βράδυ και η οθόνη του κινητού μάς ενημερώνει ότι το Uber που έχουμε καλέσει φτάνει σε λίγα λεπτά. Από τους Αμπελόκηπους κατευθυνόμαστε προς το κέντρο μαζί με δεκάδες άλλους Αθηναίους, λες και όλοι είμαστε προσκεκλημένοι στην ίδια μεγάλη γιορτή.

Ανεβαίνουμε τη μποτιλιαρισμένη Σταδίου· η πόλη είναι γεμάτη μουσικές, υπαίθρια φεστιβάλ και κόσμο που απολαμβάνει την ανοιξιάτικη βραδιά. Κάθε πλατεία φιλοξενεί κι ένα μουσικό δρώμενο, κάθε γωνιά μοιάζει ζωντανή. Γι’ αυτό και η τόση κίνηση. Πολύ γρήγορα καταλαβαίνουμε ότι πιο εύκολα θα φτάσουμε με τα πόδια και ζητάμε από τον οδηγό να μας αφήσει όπου μπορεί.

Στρίβουμε στην Κολοκοτρώνη και βγαίνουμε στη Βουλής. Περπατάμε βιαστικά, με τις μουσικές να μας περικυκλώνουν από παντού. Η πόλη μοιάζει να πάλλεται από ενέργεια και αισιοδοξία. Και τότε συνειδητοποιώ πόσο μου είχε λείψει αυτή η ατμόσφαιρα.

Φτάνουμε στο Birdman, το ιαπωνικό bar-grill που εδώ και χρόνια φιγουράρει στις λίστες των πιο πολυσυζητημένων spots της Αθήνας. Η κράτησή μας είναι στις 20:30 και το προσωπικό μάς υποδέχεται με ευγένεια, οδηγώντας μας στην άκρη της μπάρας.

Ο χώρος είναι υπέροχα εναλλακτικός, γεμάτος όμορφο κόσμο που συζητά ζωηρά κάτω από χαμηλό φωτισμό και ήχους βινυλίου. Στη γωνία, ο DJ αλλάζει δίσκους παίζοντας από ιαπωνική jazz μέχρι blues και soul. Η αύρα του μαγαζιού είναι μοναδική - από το προσωπικό μέχρι τους θαμώνες -και για μια στιγμή νιώθεις πως όλοι εκεί μέσα αποτελούν μέρος της ίδιας παρέας.

Ξεκινάμε με τα cocktails. Για την παρέα μου ένα Oshakawa, μια ιδιαίτερη gin-based παραλλαγή του gimlet, και για μένα το θεϊκό Ronin’s Seppuku, μια ευρηματική εκδοχή του negroni. Το απολαμβάνω αργά, σχεδόν τελετουργικά, χαζεύοντας τις μικρές λεπτομέρειες του ποτηριού και της προσεγμένης παρουσίασης.

Και ύστερα αρχίζει η πραγματική εμπειρία. Τα πιάτα καταφθάνουν το ένα μετά το άλλο στη μπάρα μας, σαν μικρές γευστικές εκπλήξεις που σε αιφνιδιάζουν ευχάριστα και σε δυσκολεύουν να αποφασίσεις ποιο ήταν τελικά το καλύτερο.

Το edamame peperoncino με crispy garlic ήταν εθιστικό, πικάντικο όσο έπρεπε και ιδανικό για αρχή. Τα wagyu beef gyoza, τραγανά απ’ έξω και ζουμερά στο εσωτερικό, συνδυάζονταν υπέροχα με τη soy sauce και τη la yu. Το chicken karaage ήρθε καυτό και τραγανό, με το μπούτι κοτόπουλου να λιώνει σχεδόν στο στόμα, ισορροπώντας τέλεια με την ιαπωνική μαγιονέζα και το τσίλι.

Από τα nigiri, ξεχώρισα το ran ichi με τρούφα μαγιονέζας και το kata rosu με smoked vanilla miso - δύο μπουκιές γεμάτες ένταση και umami. Το ichibo με wasabi ήταν πιο λιτό αλλά απόλυτα ισορροπημένο, αφήνοντας το κρέας να πρωταγωνιστήσει.

Στα skewers, το momo negima με chutney λεμονιού ήταν ίσως η πιο comfort επιλογή της βραδιάς, ενώ το wagyu misuji με πόνζου ντομάτας και θρυμματισμένο μέλι είχε μια απρόσμενα απολαυστική γλυκοαλμυρή ισορροπία. Το sagari, με το μοσχαρίσιο διάφραγμα και το wasabi, έκλεισε ιδανικά τον κύκλο των γεύσεων, απλό, έντονο και απόλυτα ιαπωνικό στη φιλοσοφία του.

Η βραδιά φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της και εμείς σηκωνόμαστε σχεδόν εξτασιασμένοι από την εμπειρία. Παρότι έχει περάσει η ώρα, το μαγαζί παραμένει γεμάτο. Ρίχνω μια τελευταία ματιά στον χώρο και για μια στιγμή νιώθω ότι θα μπορούσα να βρίσκομαι κάπου στο Τόκιο ή σε μια γειτονιά του Λονδίνου.

Βγαίνουμε στη Μητροπόλεως και περπατάμε μέχρι το Σύνταγμα. Είναι περασμένα μεσάνυχτα Κυριακής. Οι τεχνικοί μαζεύουν ακόμη τα μηχανήματα από τη συναυλία, τα μαγαζιά είναι γεμάτα κόσμο και οι παρέες συνεχίζουν ασταμάτητα τις βόλτες τους στην πόλη.

Η Αθήνα, τελικά, είναι αυτή ακριβώς η αντίφαση: κουραστική και μαγική μαζί. Η πόλη που, όσο κι αν αλλάζει, πάντα βρίσκει τρόπο να σε κάνει να θέλεις να επιστρέψεις.

Birdman Japanese Bar & Grill: Βουλής 35, Αθήνα 10557, Ελλάδα