Πριν από περίπου έναν μήνα έφτασε στ’ αυτιά μου ότι υπάρχει σκέψη να έρθει στην Κύπρο η θεατρική παράσταση «Η Φάλαινα» του Samuel D. Hunter. To πρώτο πράγμα πυο σκέφτηκα ήταν ότι πρέπει οπωσδήποτε να κρατήσω άμεσα θέση. Κάτι μέσα μου έλεγε ότι τα εισιτήρια δεν θα έμεναν διαθέσιμα για πολύ.

Η επίσημη ανακοίνωση τελικά ήρθε στο email μου την προηγούμενη Πέμπτη γύρω στις 11:30. Όπως κάνω συνήθως, ανέβασα αμέσως την είδηση στο site και τη μοιράστηκα και στα προσωπικά μου μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Λίγη ώρα αργότερα, έλαβα μήνυμα στο Messenger από φίλη που προσπαθούσε να κλείσει εισιτήρια αλλά… δεν έβρισκε. Ήταν ήδη sold out.

Αργότερα έμαθα ότι τα εισιτήρια είχαν ανέβει στην πλατφόρμα πώλησης γύρω στα μεσάνυχτα και μέσα σε λίγες ώρες είχαν εξαφανιστεί. Την επόμενη μέρα προστέθηκαν ακόμη δύο παραστάσεις και αυτές όμως έγιναν sold out μέσα σε περίπου μία ώρα. Μιλάμε πραγματικά για ρεκόρ πωλήσεων για τα κυπριακά θεατρικά δεδομένα.

 Κάτι αντίστοιχο θυμάμαι να ξανασυμβαινει μόνο με συναυλίες, όπως πέρσι το καλοκαίρι με τη συναυλία του Γιώργου Νταλάρα και του Βασίλη Παπακωνσταντίνου όπου η ζήτηση για εισιτήρια ήταν επίσης τεράστια. Παρ’ όλα αυτά, δεν είμαι σίγουρη αν εξαντλήθηκαν τόσο γρήγορα.

Έτσι άρχισα να αναρωτιέμαι: τι είναι αυτό που κάνει τη «Φάλαινα» να προκαλεί τέτοια φρενίτιδα;

Για την ιστορία, το έργο γράφτηκε το 2012 από τον Samuel D. Hunter και από τότε ανεβαίνει σε πολλές χώρες. Η παγκόσμια αναγνώριση όμως ήρθε το 2022, όταν μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Darren Aronofsky. Στην ταινία The Whale ο Brendan Fraser κέρδισε κοινό και κριτικούς, φτάνοντας μέχρι το Όσκαρ Α΄ Ανδρικού Ρόλου.

Στο ελληνικό θέατρο, το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά από τον Πυγμαλίων Δαδακαρίδη, ο οποίος υπογράφει και τη σκηνοθεσία. Από την πρεμιέρα κιόλας, τα κοινωνικά δίκτυα γέμισαν με φωτογραφίες και σχόλια γύρω από τη θεαματική μεταμόρφωσή του για τον ρόλο, καθώς εμφανίζεται με ειδικά προσθετικά που τον μετατρέπουν σε έναν άνθρωπο σχεδόν 250 κιλών.

Ο χαρακτήρας που υποδύεται, ο Τσάρλι, είναι ένας απομονωμένος καθηγητής αγγλικών που έχει αποκοπεί από τον έξω κόσμο μετά την απώλεια του συντρόφου του. Ζει μόνος, παλεύοντας με την ενοχή, την υγεία του και την ανάγκη να επανασυνδεθεί με την αποξενωμένη κόρη του.

Προσπαθώντας να εξηγήσω αυτή τη θεατρική φρενίτιδα, κατέληξα -τουλάχιστον για μένα- σε τρεις βασικούς λόγους.

Πρώτον, η τεράστια απήχηση της κινηματογραφικής εκδοχής και το Όσκαρ του Brendan Fraser. Δεύτερον, ο ντόρος γύρω από τη μεταμόρφωση του Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη και τη θεατρική του ερμηνεία. Και τρίτον, η ιδιαίτερη αγάπη που του έχει το κοινό, ειδικά μετά τις επιτυχίες του σε παραγωγές όπως το Έταιρως Εγώ και το Ριφιφί.

Όπως και να έχει, το γεγονός ότι μια θεατρική παράσταση γίνεται sold out μέσα σε λίγες ώρες από τα μεσάνυχτα λέει πολλά. Κυρίως ότι το θεατρόφιλο κοινό της Κύπρου όχι μόνο παρακολουθεί τι συμβαίνει γύρω του, αλλά είναι έτοιμο να στηρίξει δυναμικά τις παραγωγές που πραγματικά το ενδιαφέρουν.

Και αυτό, από μόνο του, είναι ίσως το πιο αισιόδοξο στοιχείο αυτής της ιστορίας.

Δείτε λεπτομέρειες για την παράσταση ΕΔΩ