Ένα από τα τελευταία Σαββατοκύριακα του Ιουλίου με βρήκε καλεσμένη σε ένα από τα πιο αγαπημένα μου ξενοδοχεία στην Κύπρο, το υπέροχο Almyra στην Πάφο, με αφορμή τα εγκαίνια μιας ιδιαίτερα ενδιαφέρουσας εικαστικής έκθεσης. Ο λόγος για την «Προσωρινά για Πάντα | Temporary Forever», την ομαδική έκθεση που αποτελεί εδώ και δέκα χρόνια σημείο συνάντησης της τέχνης με τον ξεχωριστό κόσμο του Almyra.

Το πρωί του Σαββάτου, αφού ολοκλήρωσα τη διαδικασία του check-in, διέσχισα το λιθόστρωτο μονοπάτι δίπλα από τη δεύτερη πισίνα του ξενοδοχείου και έφτασα στην κατοικία Kyma 11. Ομολογώ πως ήταν η πρώτη φορά που έμενα στο συγκεκριμένο συγκρότημα και εντυπωσιάστηκα από το μέγεθος, την αισθητική, την πληρότητα των υπηρεσιών, την τοποθεσία και, φυσικά, τη θέα.

Τακτοποίησα τα πράγματά μου, άνοιξα τη μπαλκονόπορτα και απόλαυσα έναν αναζωογονητικό espresso με θέα το λιμανάκι της Πάφου και το Κάστρο. Από εκείνες τις μικρές στιγμές που σε κάνουν να καταλαβαίνεις πως ένα Σαββατοκύριακο μακριά από την καθημερινότητα μόλις ξεκίνησε.

Σε πολύ λίγο βρισκόμουν στην adults-only πισίνα του ξενοδοχείου, απολαμβάνοντας την ηρεμία, με το γαλάζιο της θάλασσας μπροστά μου και το βιβλίο μου στα χέρια. Στο τραπεζάκι δίπλα στην ξαπλώστρα, ένα παγωμένο Aperol Spritz συνέβαλε αποφασιστικά στην αποσυμφόρηση της έντασης της προηγούμενης εβδομάδας, ενώ ένα πιάτο Mediterranean Prawn Empanada πρόσθετε γεύση σε αυτό το ξεχωριστό μεσημέρι του καλοκαιριού.

Ακολούθησε λίγη ξεκούραση στο δωμάτιο και, φυσικά, ακόμη ένας espresso στη μοναδική βεράντα του Kyma 11, με την αύρα της θάλασσας να δίνει τη δική της πινελιά αναζωογόνησης. Το Almyra είχε ήδη καταφέρει να με βάλει στον σωστό καλοκαιρινό ρυθμό.

Το βράδυ του Σαββάτου με βρήκε στον εκθεσιακό χώρο του ξενοδοχείου, με ένα παγωμένο Prosecco στο χέρι, έτοιμη να περιηγηθώ στην έκθεση «Προσωρινά για Πάντα | Temporary Forever».

Όταν το προσωρινό συναντά το διαρκές

Σηματοδοτώντας δέκα χρόνια δημιουργικής συνεργασίας, η isnotgallery και το Almyra Hotel παρουσίασαν μια έκθεση που, κατά τη γνώμη μου, ταιριάζει απόλυτα με την ατμόσφαιρα του χώρου αλλά και με την ίδια την έννοια του καλοκαιριού.

Η «Προσωρινά για Πάντα» είναι ένας θεσμός που επιστρέφει κάθε καλοκαίρι με την ίδια σχεδόν κανονικότητα με την οποία επιστρέφει και η ίδια η εποχή. Δέκα καλοκαίρια τέχνης σε έναν χώρο φτιαγμένο όχι μόνο για να μένεις, αλλά κυρίως για να επιστρέφεις.

Και προφανώς εδώ βρίσκεται και η ουσία της φετινής έκθεσης. Το καλοκαίρι δεν μένει ποτέ. Επιστρέφει. Κάθε χρόνο έρχεται σαν να είναι η πρώτη φορά και φεύγει σαν να είναι η τελευταία. Είναι γνώριμο, αλλά ποτέ ακριβώς ίδιο. Και αυτή η επανάληψη, αυτή η διαρκής επιστροφή του ίδιου και ταυτόχρονα διαφορετικού, μοιάζει να συνομιλεί με την ίδια τη φύση του έργου τέχνης.

Ένα έργο δημιουργείται σε μια συγκεκριμένη στιγμή, για συγκεκριμένους λόγους και μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Κι όμως, η φιλοδοξία του είναι να ξεπεράσει όλα αυτά. Να μείνει. Να θυμάται. Να σημαίνει κάτι ακόμη κι όταν η στιγμή της δημιουργίας του έχει περάσει.

Βλέποντας τα έργα της έκθεσης, ένιωσα πως ακριβώς αυτή η συνύπαρξη του εφήμερου με το διαρκές βρίσκεται στον πυρήνα της. Υλικά που μοιάζουν να μην έχουν φτιαχτεί για να αντέξουν στον χρόνο συνυπάρχουν με τη σταθερότητα του μετάλλου και της πέτρας, ενώ η φωτογραφική αποτύπωση διεκδικεί τη δική της θέση απέναντι στη φθορά και τη μνήμη.

Κάποια έργα μοιάζουν να αποδέχονται τη λήθη, ενώ άλλα μοιάζουν να αρνούνται πεισματικά να εξαφανιστούν. Κανένα, ωστόσο, δεν δίνει μια οριστική απάντηση στο ερώτημα για το τι μένει και τι χάνεται με το πέρασμα του χρόνου. Όλα, όμως, το κάνουν ορατό.

Δεν είναι τυχαίο ότι ήδη από το 1966 ο Robert Smithson μιλούσε για μια νέα γενιά μνημείων που δεν φιλοδοξούσαν στη διάρκεια, αλλά, όπως χαρακτηριστικά έγραφε, «δεν χτίζονται για τους αιώνες, αλλά ενάντια στους αιώνες». Η σκέψη αυτή μοιάζει να συνομιλεί ιδανικά με το concept της φετινής έκθεσης: με έργα που δεν προσποιούνται την αιωνιότητα, αλλά συμφιλιώνονται με τη φθορά τους και, ακριβώς γι’ αυτό, μπορούν να πουν κάτι αληθινό για τον χρόνο.

Σε επιμέλεια του Άντρου Ευσταθίου, η «Προσωρινά για Πάντα | Temporary Forever» συγκεντρώνει έργα 17 δημιουργών, διαφορετικών γενεών και εικαστικών προσεγγίσεων: James Franco, Σάββας Χριστοδουλίδης, Στέλιος Βότσης, SIMEK, Φίκος, Ελύσια Αθάνατου, Πανίκος Τεμπριώτης, Χαρούλα Νικολαΐδου, Αλέκος Φασιανός, Μαριέλλα Μπιλλίτσα, Μαρία Κοφτέρου, Έλενα Τσιγαρίδου, Σουζάνα Πετρή, Ανδρέας Σκουφάρης, Σταύρος Αντωνόπουλος, Αντώνης Τζιαρίδης και Κωνσταντίνος Στεφάνου.

Και τελικά, αυτό που μου έμεινε από την έκθεση είναι πως το προσωρινό δεν είναι απαραίτητα το αντίθετο του διαρκούς. Ίσως είναι ο μόνος τρόπος που έχουμε για να κατανοήσουμε πραγματικά τι σημαίνει διάρκεια.

Η έκθεση δεν προσπαθεί να κρατήσει κάτι ζωντανό για πάντα. Στέκεται, για λίγο, όσο διαρκεί ένα καλοκαίρι, ακριβώς στο σημείο όπου το εφήμερο και το διαρκές παύουν να είναι αντίθετα και γίνονται απλώς δύο διαφορετικοί τρόποι να μετράς τον ίδιο χρόνο.

Ένα βράδυ με τέχνη, φίλους και ούζο

Η βραδιά ολοκληρώθηκε στο υπέροχο Ouzeri, όπου μαζί με φίλους από τα media μοιραστήκαμε την εμπειρία της έκθεσης, απολαμβάνοντας νόστιμους μεζέδες και παγωμένο ούζο. Και κάπου ανάμεσα στις συζητήσεις, στα έργα που είχαμε μόλις δει και στην καλοκαιρινή ατμόσφαιρα της Πάφου, συμφωνήσαμε όλοι πως μια έκθεση σαν κι αυτή δύσκολα θα μπορούσε να φιλοξενηθεί σε πιο ταιριαστό περιβάλλον.

Γιατί το Almyra δεν είναι απλώς ένας χώρος που φιλοξενεί τέχνη. Με την αρχιτεκτονική, την αισθητική, τη θέα και τη δική του ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, μοιάζει και το ίδιο με ένα έργο τέχνης.

Τελικά ίσως αυτή να είναι και η μεγαλύτερη γοητεία ενός τέτοιου Σαββατοκύριακου: η αίσθηση ότι όλα είναι προσωρινά,  η διαμονή, το καλοκαίρι, ένα ποτήρι Prosecco, μια έκθεση, μια συγκεκριμένη στιγμή και την ίδια στιγμή κάποια από αυτά καταφέρνουν να μείνουν μαζί σου για πολύ περισσότερο.

«Προσωρινά για Πάντα | Temporary Forever»

Διάρκεια: 25 Ιουλίου – 6 Σεπτεμβρίου 2026
Χώρος: Almyra Hotel, Πάφος
Διοργάνωση: isnotgallery × Almyra
Επιμέλεια: Άντρος Ευσταθίου