Οι Δευτέρες του Ιούνη στην πόλη μπορούν να γίνουν μαγικές, φτάνει να τις πασπαλίσεις με τη χρυσόσκονη που έχεις φυλαγμένη στα συρτάρια του μυαλού σου και φτάνει να ξεσηκωθείς από τον καναπέ και να αφεθείς στον παλμό της ηλιόλουστης εποχής. Βλέπω τις μέρες που περνάνε γρήρορα και θέλω να εκμεταλλευτώ μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο. Καλοκαίρι για εμένα θα πει πολλά· θα πει εξωστρέφεια, γνωριμίες, φεστιβάλ, παγωμένη λεμονάδα, συναυλίες, αυλές της πόλης σκεπασμένες με μυρωδάτα γιασεμιά και θερινά σινεμά.

Λατρεύω τα θερινά σινεμά, τα οποία φωλιάζουν σε καταπράσινες αυλές και ανακατεύονται με τους ήχους της πόλης, αποπνέοντας κάτι νοσταλγικό και ρομαντικό ταυτόχρονα.

Έτσι, το απόγευμα της προηγούμενης Δευτέρας με βρήκε να περπατάω στην παλιά πόλη της Λευκωσίας, χαζεύοντας μαγεμένη την ησυχία αυτού του καλοκαιρινού απογεύματος και ρίχνοντας κλεφτές ματιές στα ανοιχτά, τεράστια παράθυρα των παραδοσιακών αρχοντικών και στις γλάστρες με τα λουλούδια που ακόμη νομίζουν ότι βρίσκονται στον απόηχο της άνοιξης και λάμπουν χρωματιστά και περήφανα. Αφουγκράζομαι τα κελαηδήσματα των πουλιών, τη φωνή του μουεζίνη και τις απόμακρες μουσικές από σπίτια και μαγαζιά. Παρκάρω επίτηδες μακριά για να απολαύσω το περπάτημα στο έπακρον.

Γύρω στις οκτώ παρά περνάω την πόρτα του βιβλιοπωλείου-καφεαναγνωστηρίου Έρμα. Ο Χρίστος με υποδέχεται ευγενικά και με συνοδεύει στο τραπέζι μου. Σε πολύ λίγο καταφθάνει και η παρέα μου. Παραγγέλνουμε δύο παγωμένες λεμονάδες και καθόμαστε λίγο πιο ψηλά, με αποτέλεσμα τα κλαδιά του δέντρου να πέφτουν μπροστά στην οθόνη. Ο Χρίστος τα κλαδεύει επιτόπου. Τα τραπέζια γεμίζουν με κόσμο, από αυτόν τον λίγο εναλλακτικό που αγαπά το θερινό σινεμά και μ’ αρέσει. Η τζαζ μουσική που ακούγεται συμπληρώνει με τον καλύτερο τρόπο το σκηνικό.

Τα «Κλεμμένα Φιλιά» του Φρανσουά Τριφό, μία από τις πιο χαρακτηριστικές και αγαπημένες δημιουργίες της γαλλικής νουβέλ βαγκ, ανοίγουν την αυλαία των φετινών προβολών. Τα παιδιά στο διπλανό τραπέζι δυσκολεύονται να δουν καλά, οπότε τα φιλοξενούμε στο δικό μας. Γινόμαστε μια όμορφη παρέα από διαφορετικούς ανθρώπους που έχουν ως κοινό παρανομαστή την αγάπη τους για τον θερινό κινηματογράφο. Η ταινία τελειώνει, τη συζητάμε, συστηνόμαστε, γνωριζόμαστε, ανανεώνουμε το ραντεβού μας για την επόμενη Δευτέρα και σε λίγο αποχωρούμε αργά.

Καθώς διασχίζω τη σκοτεινή Ερμού, συνειδητοποιώ πως η βραδιά που μόλις έζησα είχε όλα εκείνα τα μικρά, ανεπαίσθητα στοιχεία που κάνουν μια σκηνή να μοιάζει κινηματογραφική: μια παλιά πόλη λουσμένη στο καλοκαιρινό φως, μια αυλή γεμάτη αγνώστους που έγιναν παρέα, μια ταινία, λίγη μουσική και μια αίσθηση ότι, για μερικές ώρες, ο χρόνος επιβράδυνε.

Και ίσως τελικά αυτή να είναι η πραγματική μαγεία του καλοκαιριού: να σου θυμίζει ότι οι πιο όμορφες ιστορίες δεν συμβαίνουν μόνο στη μεγάλη οθόνη. Συμβαίνουν και κάποιες απλές Δευτέρες. Αρκεί να βγεις έξω για να τις ζήσεις.

Ιnfo: Έρμα  Έκτορος 43, Λευκωσία (πλησίον πύλης Αμμοχώστου) Τηλ.  (+357) 22 346770